پس از سالها فعالیت در حوزه منابع انسانی هنوز پاسخ این سوال را نگرفته ام که چرا برخی از کارکنان که دارای استعداد ، توانایی و قابلیت های فراوان هستند قدر خود را نمی دانند و تنها به گذران وقت و روزمرگی در محل کار می پردازند . گاهی آنها نسبت به توانایی خود آگاهند اما شاید فکر می کنند که ابتدا می بایست معادل ریالی توانایی بالقوه را دریافت کنند و یا جایگاه مطلوب را کسب نمایند و  پس از آن  توانایی بالفعل شود در حالیکه این تفکر اشتباهی محرز است . همواره  تاکید داشته ام  که کم کاری به عنوان یک تاکتیک در بازه زمانی کوتاه مدت و مشخص برای جلب توجه و رسیدن به هدف  ممکن است اثر گذار باشد اما در بلند مدت جز انزوای فرد در سیستم و دورشدن از تعالی فردی نتیجه ای ندارد .

نکته درخور توجه این است که پس از مدتی حلقه یا محفل بسته ای از کسانی که دارای این تفکرند دور ما شکل می گیرد و چون کمتر در مصاف با اندیشه های مخالف قرار می گیریم ، تایید یکدیگر ، احساس قرارداشتن در مسیر صحیح را به ذهن متبادر می سازد و تکرار این تایید ، به نهادینه شدن  چنین باوری کمک می کند  تا لحظه ای که  به یکباره در اثر رخداد یا تلنگری  ذهن ما متوجه مولفه ها یا وضعیتی دیگر شود. . بخش زیادی از صحبت ها و کنش های ما در طول روز نشان از  تکرار و روزمرگی دارد و این خطر در ارتباطات بسته بیشتر است (به ویژه در محل کار )  درنتیجه لازم است مدام تجدید تامل کنیم تا اسیر عادات نشویم و برای این مهم لازم است طرحی نو دراندازیم  .